De Panzerschreck was een Duits draagbaar antitankwapen dat tijdens de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt. De officiële aanduiding Raketenpanzerbüchse 54, afgekort RPzB 54, betekent ongeveer “raket-antitankgeweer”. Duitse soldaten noemden het wapen ook Ofenrohr, oftewel kachelpijp, vanwege de lange lanceerbuis.
Het wapen vuurde een raket met een holle lading af. Bij inslag kon die lading het pantser van een tank doorboren en binnenin zware schade veroorzaken. De Panzerschreck was geïnspireerd door de Amerikaanse bazooka, die Duitse troepen in Noord-Afrika hadden buitgemaakt. Het Duitse wapen had een grotere diameter en kon een krachtiger projectiel afvuren. Vanaf 1944 werd het aan Duitse leger- en SS-eenheden verstrekt.
De draagbare lanceerbuis gaf infanteristen een middel om tanks te bestrijden zonder zwaar antitankgeschut. De schutter moest wel relatief dicht bij het doel komen, wat gevaarlijk was. Bij het afvuren kwam hete gas- en rookontwikkeling aan de achterkant vrij. De vroege uitvoeringen konden de gebruiker daardoor verwonden. Een beschermend schild werd toegevoegd om het gezicht en bovenlichaam beter tegen hitte en rondvliegend materiaal te beschermen. Bediening vroeg om oefening en samenwerking, bijvoorbeeld bij het dragen van reserveprojectielen en het kiezen van een veilige positie.
De Panzerschreck laat zien hoe de strijd tussen tanks en infanterie veranderde. Zwaar materieel kon bescherming bieden, maar draagbare raketwapens maakten het mogelijk dat kleine groepen soldaten die bescherming van dichtbij bedreigden. De wapens konden het verloop van lokale gevechten beïnvloeden, maar boden geen volledige oplossing tegen tanks. Hun inzet bleef afhankelijk van munitie, training, dekking en de gevaarlijke omstandigheden van een gevecht aan het front.
Mauser C96