Den Helder werd tijdens de Tweede Wereldoorlog herhaaldelijk gebombardeerd. De stad was een belangrijke marinehaven en lag aan de noordelijke toegang tot het Noordzeekanaal. Daardoor was zij een militair doelwit voor zowel Duitse als geallieerde vliegtuigen. De aanvallen begonnen al in mei 1940 en gingen in de bezettingsjaren door.
Op 14 mei 1940, kort na de Nederlandse capitulatie, bombardeerde de Duitse luchtmacht Den Helder. In de nacht van 24 op 25 juni 1940 voerde de Britse Royal Air Force een zware aanval uit. De Duitse bezetter gebruikte de haven en de omgeving voor marine- en kustverdediging. Later werd Den Helder onderdeel van de Atlantikwall, met bunkers, geschutsopstellingen en versperringen. Geallieerde aanvallen op haveninstallaties en Duitse posities brachten opnieuw gevaar voor inwoners en gebouwen.
De voortdurende dreiging veranderde het dagelijks leven. Veel inwoners verlieten de stad, en de Duitse bezetter maakte delen ervan tot verboden of militair gebied. Voor de bouw van de Atlantikwall werden bewoners gedwongen hun huizen te verlaten; woningen werden gesloopt om vrij schootsveld te maken. De stad liep daardoor niet alleen schade op door bommen, maar ook door evacuatie en afbraak.
Den Helder laat zien hoe de ligging van een havenstad het leven van burgers kon veranderen. Militair gebruik van de haven maakte de stad tot doelwit en bracht langdurige beperkingen met zich mee. De geschiedenis van de bombardementen omvat daarom zowel directe slachtoffers als het verlies van woningen, gemeenschappen en toegang tot de eigen stad.
Operatie Crossbow