De Nashorn was een Duitse tankjager uit de Tweede Wereldoorlog. Het voertuig werd eerst Hornisse genoemd, maar kreeg in 1944 de naam Nashorn, Duits voor โneushoornโ. Het was gebouwd op een aangepast onderstel waarin onderdelen van de Panzer III en Panzer IV waren gecombineerd. In plaats van een tankkoepel had de Nashorn een open gevechtsruimte met een krachtig kanon.
Het 8,8-centimeterkanon kon vijandelijke tanks op grote afstand uitschakelen. Dat gaf de Nashorn een voordeel in open terrein, waar bemanningen hun tegenstanders konden zien voordat zij zelf onder vuur kwamen. De bescherming was echter dunner dan die van een gewone tank en de bemanning zat grotendeels in een open ruimte. Een treffer, artilleriebeschieting of aanval van infanterie kon het voertuig daarom ernstig bedreigen.
Nashorns werden vanaf 1943 aan verschillende fronten ingezet. Ze waren vooral geschikt voor het bestrijden van tanks vanuit voorbereide posities. De bemanning moest samenwerken met verkenners en andere eenheden om doelen te ontdekken en tegelijk bescherming te zoeken. Het zware kanon en de munitie vergden bovendien onderhoud en bevoorrading.
De Nashorn toont de afweging tussen vuurkracht en bescherming. Een voertuig kon een krachtig wapen dragen, maar dat maakte het niet automatisch geschikt voor elk gevecht. Het was afhankelijk van afstand, zicht, terrein en samenwerking met infanterie. Voor de logistiek betekende het een extra uitdaging om munitie en reserveonderdelen naar de tankjagers aan het front te brengen.
Graf Zeppelin vliegdekschip