De Bataan Death March was een gedwongen mars van Filipijnse en Amerikaanse krijgsgevangenen in april 1942. Nadat de geallieerde troepen op het Filipijnse schiereiland Bataan zich op 9 april aan Japan hadden overgegeven, werden tienduizenden gevangenen verzameld en naar kampen overgebracht. Ze moesten van Mariveles en andere vertrekplaatsen naar San Fernando lopen en gingen daarna per trein verder richting kamp OโDonnell.
De tocht was ongeveer honderd kilometer lang, afhankelijk van het vertrekpunt. De gevangenen waren uitgeput, ziek en vaak ondervoed na maanden van gevechten en belegering. Tijdens de mars kregen velen weinig water of voedsel. Japanse bewakers mishandelden gevangenen en doodden sommigen die niet verder konden of probeerden hulp te zoeken. Het hoge dodental liep door in de kampen na afloop van de mars.
Schattingen van het aantal deelnemers en slachtoffers verschillen, mede doordat de registratie onvolledig was en veel Filipijnse krijgsgevangenen niet werden geteld zoals de Amerikaanse militairen. Daarom noemen historische bronnen uiteenlopende aantallen. Wel staat vast dat duizenden gevangenen stierven tijdens de mars en in de daaropvolgende gevangenschap.
De Bataan Death March werd een belangrijk symbool van het leed van krijgsgevangenen in de oorlog tegen Japan. De gebeurtenis leidde na de oorlog ook tot processen tegen Japanse militaire leiders wegens oorlogsmisdaden. In de Filipijnen wordt de mars herdacht als onderdeel van de nationale oorlogsgeschiedenis.
Rijksdagbrand 1933