Een dieptebom is een onderwaterwapen dat bedoeld is om een onderzeeboot te beschadigen of te vernietigen. De bom wordt vanaf een schip overboord gezet of met een lanceerinrichting weggeschoten. Een drukschakelaar laat de springlading op een vooraf ingestelde diepte ontploffen. De explosie veroorzaakt een krachtige schokgolf in het water, die de romp van een onderzeeboot kan beschadigen, zelfs zonder directe inslag.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikten geallieerde oorlogsschepen dieptebommen in de strijd tegen Duitse U-boten. Koopvaardijschepen voeren vaak in konvooien en werden begeleid door korvetten, fregatten en torpedobootjagers. Wanneer sonar of een andere waarneming een onderzeeboot lokaliseerde, probeerde het escorteschip de positie te volgen en een reeks dieptebommen af te werpen. Een onderzeeboot kon diep duiken of van koers veranderen om de aanval te ontlopen. De bemanning van het oppervlakteschip moest daarom schatten waar het doel zich bevond en op welke diepte het voer.
Dieptebommen waren vooral in de eerste jaren van de oorlog belangrijk, maar hun effectiviteit hing af van detectie, timing en aantallen. De explosies konden een onderzeeboot ook beschadigen zonder haar direct tot zinken te brengen. Sonar, radar, luchtpatrouilles en verbeterde tactieken maakten de geallieerde onderzeebootbestrijding geleidelijk effectiever. De strijd om de Atlantische Oceaan draaide mede om de bescherming van schepen die voedsel, brandstof en militair materieel vervoerden.
Het wapen laat zien hoe de oorlog op zee vaak draaide om een onzichtbare tegenstander. Koopvaardijbemanningen en marineschepen opereerden onder grote spanning, terwijl onderzeebootbemanningen in een afgesloten metalen romp op de dieptebomaanvallen wachtten. Zo verbindt de dieptebom techniek met de kwetsbaarheid van de zeeroutes en de mensen die daarvan afhankelijk waren.
Mauser C96