De Gestapo was de politieke politie van nazi-Duitsland. De naam is een afkorting van Geheime Staatspolizei. De dienst ontstond in 1933 in Pruisen en werd een belangrijk instrument waarmee het naziregime politieke tegenstanders en mensen die het als vijand beschouwde opspoorde en intimideerde. De Gestapo werkte later binnen het door Heinrich Himmler geleide politieapparaat van de SS.
De Gestapo gebruikte informanten, observatie, huiszoekingen en ondervragingen om mensen te arresteren. Verdachten konden worden gemarteld en zonder een gewone rechtsgang in preventieve hechtenis worden genomen of naar een concentratiekamp worden gestuurd. De dienst vervolgde onder meer communisten, sociaaldemocraten, verzetsmensen en Joden. Tijdens de Holocaust werkte de Gestapo mee aan het opsporen en deporteren van Joden naar gettoโs, kampen en moordlocaties.
In bezet Europa was de Duitse politieke politie niet overal precies dezelfde organisatie. In Nederland trad vooral de Sicherheitspolizei en de Sicherheitsdienst (Sipo/SD) op tegen verzetsgroepen en vervolgde mensen. In het dagelijks taalgebruik werden Duitse geheime politiefunctionarissen soms algemeen โGestapoโ genoemd, maar voor een historische uitleg is het belangrijk de organisaties niet zonder onderscheid gelijk te stellen.
De reputatie van de Gestapo als alwetende organisatie was groter dan haar personeelsomvang: zij was mede afhankelijk van tips en medewerking van mensen en instellingen. Dat maakte verraad en angst tot een belangrijk onderdeel van het bezettingsleven. De geschiedenis van de Gestapo laat zien hoe een dictatuur politie, administratie en informanten gebruikte om oppositie te onderdrukken en vervolging uit te voeren. In Nederland konden arrestaties leiden tot verhoor, gevangenschap, deportatie of executie.
Rijksdagbrand 1933