De Walther P38 was een Duits halfautomatisch pistool dat in 1938 werd ontworpen en vanaf 1940 op grotere schaal werd geproduceerd. De Duitse Wehrmacht wilde een nieuw dienstpistool dat eenvoudiger en goedkoper te maken was dan de oudere Luger P08. De P38 gebruikte doorgaans 9-millimeterpatronen en had een dubbelwerkende trekker, waardoor een schutter het pistool met een patroon in de kamer kon dragen zonder eerst de hamer handmatig te spannen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de P38 het standaardpistool van de Duitse strijdkrachten. Niet iedere militair kreeg er een: pistolen waren vooral bedoeld voor officieren, bemanningen en bepaalde ondersteunende functies. De productie vond plaats bij meerdere Duitse fabrikanten en werd aangepast aan de omstandigheden van de oorlog. Door materiaaltekorten en hoge productiebehoeften werden sommige onderdelen eenvoudiger uitgevoerd.
Een pistool was een persoonlijk wapen voor korte afstand en kon niet de vuurkracht van een geweer of machinegeweer vervangen. Toch vertelt de P38 iets over de organisatie van een leger: wapens moesten worden geproduceerd, verdeeld, onderhouden en van munitie voorzien. Aan het front konden buitgemaakte pistolen ook als persoonlijk bezit of oorlogstrofee worden meegenomen. Zulke voorwerpen verschijnen later in familieverhalen en museumcollecties.
Na 1945 bleef het ontwerp invloedrijk. In West-Duitsland werd een naoorlogse variant opnieuw door het leger gebruikt. De Walther P38 laat zien hoe militaire techniek zowel door praktische productie-eisen als door de ervaringen van gebruikers werd gevormd. Een museumobject maakt de grote geschiedenis van legers en fabrieken tastbaar, maar vraagt ook aandacht voor de mensen die het wapen droegen en voor de gevolgen van gewapend conflict.
Mauser C96