De wederopbouw van Rotterdam begon direct na het Duitse bombardement van 14 mei 1940. Het bombardement en de daaropvolgende branden verwoestten een groot deel van de historische binnenstad. Kort daarna kreeg stadsarchitect Willem Gerrit Witteveen opdracht een plan voor herstel te maken. Opruimen, puin afvoeren en noodvoorzieningen treffen waren dringend nodig, maar er werd ook besloten de binnenstad op een nieuwe manier in te richten.
De wederopbouw vond plaats onder Duitse bezetting. Dat betekende dat herstelwerk en grondstoffen schaars waren en dat de bezetter invloed had op bestuur en economie. Tegelijk dwong de verwoesting tot keuzes over eigendom, verkeer, wonen en de toekomst van de havenstad. Het centrum kreeg bredere straten en een modernere opzet dan voor 1940. Door de oorlog en de latere bombardementen op haven- en industriegebieden bleef de schade niet beperkt tot รฉรฉn dag.
Na de bevrijding ging de bouw verder en veranderde het plan in de loop van de tijd. Rotterdam werd een symbool van moderne wederopbouw, maar achter die architectuurgeschiedenis staan ook ontheemding en verlies: bewoners waren hun huizen en vertrouwde straten kwijt. De stad laat zien hoe oorlog infrastructuur vernietigt en hoe herstel niet simpelweg terugkeer naar de oude situatie betekent. Wederopbouw is ook een keuze over hoe een samenleving verder wil.
Koffiesurrogaat