Hermann Göring (1893–1946) was een van de machtigste leiders van nazi-Duitsland. Hij diende als gevechtspiloot tijdens de Eerste Wereldoorlog en sloot zich in 1922 aan bij de NSDAP. Na de mislukte staatsgreep van Hitler in 1923 raakte hij gewond en verbleef hij enige tijd buiten Duitsland. Toen de nazi’s in 1933 de macht overnamen, kreeg Göring invloedrijke functies in de staat en partij.
Göring hielp de dictatuur op te bouwen. Als Pruisisch minister van Binnenlandse Zaken speelde hij een rol bij het inzetten van politiegeweld tegen politieke tegenstanders. Hij was betrokken bij de oprichting en vroege ontwikkeling van de Gestapo in Pruisen. Later werd hij opperbevelhebber van de Duitse luchtmacht, de Luftwaffe, en verantwoordelijk voor het Vierjarenplan waarmee Duitsland zich op oorlog voorbereidde. Die functies verbonden binnenlandse onderdrukking, herbewapening en militaire expansie.
Göring was ook betrokken bij de vervolging en beroving van Joden. Hij gaf in juli 1941 Reinhard Heydrich opdracht voorbereidingen te treffen voor een plan dat de nazi’s eufemistisch de “Endlösung” noemden. Dat bevel werd onderdeel van de bestuurlijke voorbereiding van de massamoord op Europese Joden. Görings rol laat zien dat de Holocaust niet alleen door kampbewakers of moordcommando’s werd uitgevoerd: hoge bestuurders hielpen beleid vormgeven en gaven opdrachten die geweld over landsgrenzen heen organiseerden.
Na de Duitse nederlaag werd Göring door de geallieerden gevangengenomen en berecht tijdens het Internationaal Militair Tribunaal in Neurenberg. Hij werd schuldig bevonden aan onder meer misdaden tegen de vrede en oorlogsmisdaden en ter dood veroordeeld. De nacht voor zijn geplande executie pleegde hij zelfmoord. Zijn loopbaan maakt zichtbaar hoe militaire macht, staatsbestuur en vervolgingsbeleid binnen het naziregime met elkaar verweven waren.
Simo Häyhä