Operatie Crossbow was de geallieerde campagne om Duitse raketwapens en de infrastructuur erachter aan te vallen. Vanaf 1943 bombardeerden Britse en Amerikaanse vliegtuigen onderzoekscentra, fabrieken, opslagplaatsen en lanceerlocaties van de V-1- en V-2-wapens. De aanvallen richtten zich vooral op locaties in bezet Frankrijk, vanwaar de Duitsers V-1’s op Groot-Brittannië wilden afvuren.
De geallieerden gebruikten luchtfoto’s, verzetinformatie en inlichtingenrapporten om de doelen op te sporen. Duitse lanceerinstallaties konden worden verplaatst of gecamoufleerd, waardoor de aanvallen niet altijd het gewenste effect hadden. Soms werden doelen verkeerd geïdentificeerd of gemist. De V-1-aanvallen op Londen en andere steden gingen door, maar geallieerde bombardementen vernielden ook gebouwen en brachten burgers in gevaar. Operatie Crossbow vroeg om samenwerking tussen verkenningsvliegtuigen, bommenwerpers, inlichtingendiensten en grondnetwerken.
De campagne laat zien hoe een dreiging met nieuwe wapens de geallieerde strategie beïnvloedde. Aanvallen op raketinstallaties concurreerden met andere militaire doelen om vliegtuigen en middelen. Het bestrijden van lanceerplaatsen kon de aanvallen verminderen, maar was geen eenvoudige oplossing: het wapenprogramma was verspreid over meerdere locaties en de Duitse oorlogsindustrie bleef doorgaan. Ook de productie van V-wapens steunde op dwangarbeid, onder meer in het ondergrondse complex Mittelwerk.
Operatie Greif