De Panzerwerfer 42 was een Duits zelfrijdend raketartillerievoertuig uit de Tweede Wereldoorlog. Het bestond uit een gepantserde lanceerinstallatie op een aangepast Opel Maultier-halftrack. De lanceerbuizen vuurden raketten af die bedoeld waren om grote gebieden te bestoken, bijvoorbeeld vijandelijke troepenposities.
In tegenstelling tot een kanon konden raketwerpers in korte tijd meerdere projectielen afvuren. De salvoโs veroorzaakten zware explosies en konden een tegenstander verrassen of demoraliseren. De raketten waren minder nauwkeurig dan artilleriegranaten, waardoor de Panzerwerfer vooral geschikt was voor gebiedsbeschieting. Na het afvuren kon het voertuig zich verplaatsen om tegenvuur te ontwijken.
De bepantsering bood de bemanning enige bescherming tegen vuurwapens en granaatscherven, maar maakte de Panzerwerfer niet onkwetsbaar. Het voertuig was afhankelijk van voldoende raketten, brandstof en onderhoud. Munitie moest naar de lanceereenheden worden vervoerd en het herladen kostte tijd. Omdat de raketten veel ruimte innamen, vormde bevoorrading een belangrijk onderdeel van de inzet.
De Panzerwerfer laat zien hoe gemotoriseerde legers artillerie mobieler maakten. Een voertuig kon snel een salvo afgeven en daarna van positie veranderen, maar de explosieve vuurkracht was afhankelijk van transport en planning. Ook de tegenstander moest omgaan met de psychologische en materiรซle gevolgen van raketaanvallen. Zo verbond dit voertuig techniek, logistiek en de ervaring van soldaten onder artillerievuur.
Graf Zeppelin vliegdekschip