De digitalisering van WO2-archieven heeft de afgelopen decennia een stille revolutie teweeggebracht in de manier waarop mensen de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog kunnen onderzoeken. Wat vroeger alleen toegankelijk was voor historici die fysiek naar een archief reisden en dozen met vergeelde documenten doorzochten, is nu voor iedereen met een internetverbinding beschikbaar. Die toegankelijkheid heeft iets fundamenteels veranderd in de verhouding tussen mensen en hun oorlogsverleden.
Voor nabestaanden die op zoek zijn naar informatie over familieleden die de oorlog meemaakten, zijn gedigitaliseerde WO2-archieven van onschatbare waarde. Een kleinkind dat wil weten wat er met zijn grootvader is gebeurd tijdens de bezetting, kan nu thuis achter een computer persoonskaarten raadplegen, deportatielijsten doorzoeken en militaire dossiers opvragen die vroeger in dozen op een magazijnplank lagen te wachten. Het NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies, het Nationaal Archief en internationale archieven zoals het Arolsen Archives in Duitsland hebben miljoenen documenten gedigitaliseerd en online toegankelijk gemaakt.
Die digitale ontsluiting brengt ook confrontaties met zich mee die mensen niet altijd hadden verwacht. Iemand die op zoek gaat naar informatie over een grootvader die de oorlog nooit wilde bespreken, kan ontdekken dat hij ondergedoken heeft gezeten, maar ook dat hij heeft gecollaboreerd. Een familie die altijd geloofde dat een voorouder was omgekomen in een bombardement, kan via een gedigitaliseerde deportatielijst ontdekken dat hij of zij werd gedeporteerd naar een vernietigingskamp. Die waarheden, hoe pijnlijk ook, zijn onderdeel van wat de archieven bewaren en wat de digitalisering toegankelijk maakt.
Voor Oorlogsmuseum Medemblik sluiten gedigitaliseerde WO2-archieven direct aan bij de missie om de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog zichtbaar en toegankelijk te maken. De combinatie van fysieke objecten in de museumcollectie en digitale archiefdocumenten biedt bezoekers de mogelijkheid om van het tastbare object door te gaan naar het persoonlijke verhaal achter dat object, een verbinding die de geschiedenis van de oorlog levend houdt voor nieuwe generaties.