Het Afrikakorps was een Duitse legermacht die van 1941 tot 1943 in Noord-Afrika vocht. De Duitse troepen kwamen Italië te hulp nadat Italiaanse legers in Libië en Egypte terrein hadden verloren aan de Britten. Onder leiding van generaal Erwin Rommel landde het Afrikakorps in februari 1941 in Tripoli, in het toen door Italië bezette Libië.
De gevechten in Noord-Afrika draaiden om controle over kustwegen, havens en woestijnroutes. De frontlinie kon snel verschuiven, maar legers hadden grote moeite hun troepen te bevoorraden. Brandstof, water, voedsel, munitie en reserveonderdelen moesten over lange afstanden worden vervoerd. Hoe verder een leger oprukte, hoe langer en kwetsbaarder de aanvoerlijnen werden. Een tankeenheid kon daardoor stil komen te staan, zelfs wanneer zij nog gevechtskracht had.
Het Afrikakorps vocht tegen Britse en later ook Amerikaanse troepen. Na nederlagen bij El Alamein en de geallieerde landingen in Noordwest-Afrika trokken Duitse en Italiaanse eenheden zich terug naar Tunesië. In mei 1943 gaven de overgebleven Asmogendheden daar zich over. Duizenden Duitse en Italiaanse militairen werden krijgsgevangen gemaakt.
De geschiedenis van het Afrikakorps laat zien dat oorlog in de woestijn niet alleen door tanks en veldslagen werd bepaald. Havens, scheepvaartroutes en vrachtwagens waren minstens zo belangrijk. De strijd om Noord-Afrika maakt duidelijk hoe kwetsbaar een leger werd wanneer de bevoorrading over zee of door woestijngebied werd onderbroken.
Simo Häyhä