Dachau was een concentratiekamp bij Mรผnchen dat de naziโs in maart 1933, enkele weken na Hitlers benoeming tot rijkskanselier, oprichtten. Het was een van de eerste permanente concentratiekampen van het naziregime. De eerste gevangenen waren vooral politieke tegenstanders, onder wie communisten en sociaaldemocraten. Het kamp werd een model voor de organisatie en het gewelddadige regime van latere kampen.
In de jaren daarna werden ook Joden, Roma en Sinti, Jehovahโs Getuigen, geestelijken en andere mensen die het regime vervolgde in Dachau opgesloten. Tijdens de oorlog groeide het kamp uit tot een netwerk met tientallen buitenkampen. Gevangenen werden ingezet voor dwangarbeid, onder meer in de oorlogsindustrie. Honger, ziekte, mishandeling, medische misdrijven en executies veroorzaakten grote aantallen slachtoffers. Dachau was geen vernietigingskamp dat uitsluitend voor directe massamoord was ingericht, maar het was een plaats van terreur waar veel mensen omkwamen.
Gevangenen kwamen uit heel bezet Europa. De kampadministratie en transporten verbonden arrestaties in verschillende landen met het SS-systeem van opsluiting en dwangarbeid. Families kregen vaak weinig of geen betrouwbare informatie over waar hun dierbaren verbleven. Op 29 april 1945 bevrijdden Amerikaanse troepen het kamp. Zij troffen duizenden uitgeputte gevangenen en lichamen van slachtoffers aan.
Het terrein werd na de oorlog een gedenkplaats en documentatiecentrum. Dachau herinnert aan de vroege ontwikkeling van het concentratiekampsysteem en aan de mensen die er werden opgesloten. Het laat zien hoe een kamp dat begon met de onderdrukking van politieke tegenstanders steeds meer groepen ging omvatten en deel werd van de vervolging en uitbuiting in nazi-Europa.
Rijksdagbrand 1933