Oorlogsrecepten zijn recepten die werden aangepast aan schaarste en rantsoenering tijdens de oorlog. In Nederland werd voedsel tijdens de bezetting verdeeld met distributiebonnen. Koffie, vlees, vet, suiker en andere producten waren beperkt of verdwenen tijdelijk uit de winkels. Kookboeken, huis-aan-huisbladen en voorlichtingscampagnes gaven huishoudens ideeën om met vervangende ingrediënten te koken en beschikbare producten zo efficiënt mogelijk te gebruiken.
Mensen gebruikten bijvoorbeeld surrogaatproducten, extra groenten of ingrediënten die anders minder vaak op tafel kwamen. Tijdens de Hongerwinter van 1944–1945 verslechterde de situatie in het westen van Nederland dramatisch. Toen reguliere voedselvoorziening wegviel, aten mensen onder meer suikerbieten en voedsel dat eerder niet als gebruikelijk gold. Recepten en herinneringen uit die tijd laten zowel vindingrijkheid als de ernst van de tekorten zien; niet iedereen had toegang tot dezelfde middelen.
Een oorlogskookboek is een historische bron die iets vertelt over huishoudens, voeding en overheidsbeleid. Een gedrukt recept bewijst niet dat alle ingrediënten daadwerkelijk beschikbaar waren of dat elk gezin het gerecht kon bereiden. Persoonlijke herinneringen, distributievoorschriften en voedselonderzoek vullen elkaar aan. Zo maken oorlogsrecepten zichtbaar hoe oorlog de keuken veranderde en hoe de dagelijkse zorg voor eten steeds meer tijd, kennis en improvisatie vergde.